Mały Obłok Magellana jest drugim co do wielkości satelitą naszej galaktykii, jest to niewielka galaktyka nieregularna o dużej aktywności gwiazdotwórczej. Najbardziej intensywne miejsce formowania się nowych gwiazd w tym obiekcie to mgławica NGC 346, która na zdjęciu jest największą mgławicą i jest blisko środka zdjęcia.

 

Na tym kawałku Małego Obłoku widać dużo różnych mgławic i gromad gwiazd, wokół głównego obszaru widać sieć delikatnych włókien, łuków i mglistych struktur w ciepłych odcieniach. To ślady fal uderzeniowych i dynamicznej rzeźby ośrodka międzygwiazdowego.

 

To region, w którym kolejne pokolenia gwiazd rodzą się z gazu, a zarazem natychmiast zaczynają ten gaz przekształcać, rozrywając go i zagęszczając w nowych miejscach.

​

NGC 346 została odkryta 1 sierpnia 1826 roku przez Jamesa Dunlopa. Mały Obłok Magellana ma niższą zawartość pierwiastków ciężkich niż Droga Mleczna, więc procesy gwiazdotwórcze mogą tu przypominać warunki bardziej „pierwotnego” Wszechświata.

 

Najlepszy czas na obserwacje przypada na jesień, choć to nie jest obiekt widoczny w Polsce. Zaleca się obserwować ten obiekt z terenów położonych poniżej równika z użyciem co najmniej dużej lornetki pod ciemnym niebem.

​

Mały Obłok Magellana i mgławice w niej położone są oddalone od nas o około 200 tys. lat świetlnych.

​

Zdjęcie wykonano w Namibii na pustyni Kalahari.